Donderdag 23/07/08 – vertrek :(

Yep, aan alle mooie liedjes komt een eind.

Het is in dit geval niet anders. Gisteren hebben we nog naar Number One Beach geweest. Deze beach wordt door iedereen zo genoemd omdat voor de opnames van de “Pirates” er verschillende scénes gefilmd zijn. Ook het schip heeft hier gelegen. Het is een mooi maar nogal ruw strand. Op het einde van het strand stroomt de Hamsted River in de zee. Je kan deze rivier ook te voet een stukje stroomopwaarts volgen. Het krioelt er van kleine vissen. Er is meer golfslag op de zee dan op andere stranden.We zijn helemaal alleen op het strand.

Na deze wandeling is het de bedoeling om terug naar de Lodges te rijden om Linda op te pikken en door te rijden naar Secret Beach. Maar we gaan eerst eens langs bij Graham en Maddy,vrienden van Chris en LInda. Deze mensen komen uit Engeland, hebben hier vier jaar geleden grond gekocht en er een houten huis opgezet met de bedoeling hier definitief te blijven. Het is gelegen op Lime Ridge. Het is een prachtig huis geplaatst op pijlers en met een prachtige view op de oceaan. Ze zitter er echter in the middle of nowhere en hadden in het begin zelfs geen water of electriciteit. Graham wil van niemand afhankelijk zijn en wekt zijn eigen electriciteit op met behulp van zelfgeplaatste windturbines en zonnepanelen. Het regenwater wordt opgevangen voor eigen gebruik en hij heeft zelfs een toestel waarmee hij tot 6liter drinkbaar water per dag uit de lucht haalt.  Na een animerend gesprek met de eigenaar en zijn vrouw (typische engelse humor) rijden we door naar de Lodges om Linda op te halen. Ons Marleen zal in ‘t Centerken moeilijkheden hebben om St-Nikloases te spreken want het Engels vliegt er nogal uit zulle….

 We pikken Linda op en rijden naar Secret Beach. Het is niet zover.Eens daar aangekomen volgen we een nogal steil pad  naar beneden. Op sommige plaatsen is het wat kruipen en behelpen maar we geraken heelhuids op het strand. Dit is weer een heel ander type strand. Het bestaat uit twee stukken die gescheiden zijn door een rotswand. We besluiten naar het tweede stuk te gaan want op het eerste stuk zitten lawaaierige jonge Locals die nog rumoeriger worden als ze Eline zien.We zijn dit al gewoon want die mannen draaien gewoon over hun toeren als ze een blanke vrouw zien passeren tot groot jolijt van de dames natuurlijk.

We waden door ondiep water naar het tweede stuk en trekken hier ons kamp op. Gauw een duik met de snorkel in het kraakheldere water want er zijn koraalriffen in de buurt en dus ook veel vis. Het is alweer een prachtig schouwspel onder water. Vissen in allerlei felle kleuren en formaten en waaierkoraal…..De natuur is toch prachtig vooral als je er zo kunt tussen zwemmen.

Nadien laten we ons snel opdrogen door de warme bries en de zon. Een regenbui maakt rond 1630  uur een einde aan ons genieten en we gaan terug naar ons busje.

Nog een allerlaatste blik op het strand, de palmbomen en de blauwe zee…en we kunnen er weer tegen.

Na een verkwikkende douche keren we terug naar de Lodges alwaar we samen met Chris en Linda van een lekker avondmaal genieten en nakeuvelen over de voorbije dagen. Het was gauw laat en we trekken naar ons bedje.

Vandaag is het valiezenkoers. Vanmorgen alles in de valies gestampt en met veel moeite toegekregen. We kunnen na het ontbijt nog een plonsje doen in het zwembad. Rond 1430 u vertrekken we naar de luchthaven om tegen 1630 uur koers te zetten richting Antigua.

Ik vond het een prachtige reis met veel nieuwe ervaringen. De puurheid en schoonheid van het eiland zijn met geen woorden te beschrijven alhoewel ik mijn best gedaan heb. Chris en Linda hebben er zeker toe bijgedragen dat het een overgetelijke reis is geworden door hun deskundig advies omtrent trips en bezienswaardigheden. Ook het verblijf (3 appartementen) met een prachtige view op Calibishie en de zee was fantastisch. En zeker niet te vergeten de uitstekende keuken en lekkere punches…….

Kortom een reis om nooit te vergeten en misschien niet voor meteen maar toch voor de toekomst voor herhaling vatbaar !!!!!!!!!!

Ook de thuisblijvers wil ik bij deze bedanken voor hun reacties want hoe mooi het hier ook is jullie waren nooit ver weg in onze gedachten……

Tot in België !!!!!!

Maandag 21/07/2008 – Indian River

O dierbaar België….. of wat er nog van overblijft…….

We trekken er ons lekker niets van aan. Vandaag zijn we naar het natuurreservaat Syndicate geweest. Dit is een regenwoud met prachtige vegetatie en reusachtige bomen. Hier en daar liggen er van deze mastodonten geveld door de hurricane van vorig jaar. Pas dan zie je hoe groot deze bomen wel worden. Een prachtige wandeling met natuurlijk de nodige fotoshoots.

Na deze wandeling rijden we een stukje terug en gaan we na ons snacksken (lekkere verse pizza) de roeiboot op voor een tochtje op de Indian River. Het is één van de 365 rivieren (dus 1 voor elke dag) in Dominica. Het is ook de rivier met de grootste diepgang +- 4 meter en bovenal is een bepaalde plaats van deze rivier beroemd geworden door de opnames voor de film “The Pirates of the Carribean”. Onze gids David vertelt ons alles over hoe de river aan haar naam komt (Carib Indians gebruikten de rivier als transport), over de fauna en de flora. Vanop de boot is het heel mooi. Ik kan me makkelijk voorstellen dat de filmmakers van Hollywood dit prachtige decor konden gebruiken in een film. Grote landkrabben loeren vanuit holten gevormd door boomwortels naar ons voorbijglijdend bootje. Grote scholen vissen zwemmen met ons mee. Visvangst is verboden op de rivier omdat het om een beschermd reservaat gaat.Op een bepaald punt kunnen we niet verder omdat de rivier te ondiep wordt. Ons bootje meert aan en we gaan aan wal. Ter plaatse is er gelegenheid om de dorst te laven. Dit is ook nodig want het is één van de warmste dagen die we hier meemaken. Als je vijf stappen zet staat het zweet overal op je lichaam.

Na de nodige refreshments stappen we terug in de boot en maken we rechtsomkeer. We meren terug aan bij onze vertrekplaats. We bedanken onze gids voor de bewezen diensten en kruipen terug in ons busje om naar Fort Shirley te rijden.

Het is een fort dat vroeger toebehoorde aan de Britten in de jaren 1700. Men is momenteel bezig een groot gedeelte van het fort te renoveren. Jeroen weet ons te zeggen dat 2 jaar geleden het nog een complete ruïne was. Nu kun je al de resultaten van de renovatie zien. Ze verichten hier mooi werk. Het uitzicht op de zee is prachtig. Normaal kan je een hele wandeling doen over het 80ha groot terrein maar we voelen er weinig voor om in deze hitte een groot parcours af te leggen. We doen een kleine wandeling op de vestingen en we houden het voor bekeken. Nog een verfrissing nuttigen en we bollen naar huis.

Weer veel mooie dingen gezien. Het is duidelijk als je in Dominica alles wil gezien hebben moet je meer dan drie weken rondtrekken. Wij hebben op korte tijd vrij veel gezien maar er zijn nog gebieden op het eiland waar zelfs de meeste gidsen nog niet zijn geweest. Het eiland heeft als bijnaam “Nature Island” en dat klopt helemaal. Je wordt zo overweldigt door de groene vegetatie, zijn vruchtbaarheid, de puurheid dat je er stil van wordt. Een gids zei ons dat bepaalde bomen in het regenwoud er al stonden van de tijd van de dinosaurussen, wel het is te geloven. De natuur geeft je een beeld van hoe het in de beginne moet geweest zijn.

Het mooiste is dat de natuur hier wonderwel bewaard is gebleven. Als zwembadtoerist moet je hier niet naartoe komen want dan mis je heel veel. Als wandelaar en avonturier kom je hier aan je trekken maar je moet wel de nodige voorzorgen nemen en je goed informeren.

Ziezo, dit was onze laatste geplande uitstap. Dinsdag en woensdag doen we nog een kleine uitstap naar één of andere beach om nog wat na te genieten en donderdag stappen we het terug het vliegtuig op.

Ter info zusje :Rond 17 u onze tijd (Dominica) donderdagavond nemen we het vliegtuig naar Antigua en daar stijgen we op met British Airways om 2100 u. We komen toe in Gatwick London op vrijdagmorgenomstreeks 0950 u plaatselijke tijd. We hebben dan verbinding naar Zaventem omstreeks 1725 u om daar te landen rond 1925 uur Belgische tijd (vluchtnr BA4986). Dit is als we geen vertraging oplopen.

We zullen voor die tijd nog wel eens bellen.

We gaan eerst nog wat genieten en we hopen op een veilige thuiskomst and whe see you there!!!!!!!

Zondag 20/07/2008 – Happy Birthday Marleentje!!!!!!

Hi thuisblijvers

Vandaag zijn we in feeststemming want mijn Marleentje is jarig!!!! Van vanmorgen heel vroeg begon haar gsmeken al te biepen van de toegestuurde gelukwensen van familie en vrienden. Het mooiste was het concert van het koor van Belsele-Erwetegem dat ze te horen kreeg. Aan allen bedankt voor deze lieve berichtjes en reacties op deze site (Nicole).

Vandaag gaan we weer op stap. Op het programma staan Chaudiére Pool en Batibou Beach. Het is niet zover rijden dus we zijn niet gehaast en vertrekken pas rond 10.00 uur na alweer een heerlijk ontbijt.

We ruilen ons busje in tegen de 4×4 van Chris en Linda want blijkbaar is het nogal een ruw baantje tot de plaats waar de trail start. Na ongeveer een kwartiertje rijden zijn we er al. We rijden van de hoofbaan en volgen een farmersweg. Het wordt ons nu duidelijk waarom de 4×4 noodzakelijk is. Er zijn putten in het pad die zo diep zijn dat ons busje zich hopeloos zou vastrijden en schade oplopen. Met 3 achterin de 4×4 is niet echt comfortabel maar na wat gehutsekluts over de weg zijn we er. We beginnen aan een pad dat terug door de rainforest loopt dan eens dalend dan weer stijgend tot we op een rivier uitkomen.

Eigenlijk is het een splitsing waar twee rivieren elkaar ontmoeten. We steken de eerste rivier over. Dit gaat zonder noemenswaardige moeilijkheden gezien het water laag staat. Dan gaat het over rotsblokken weer wat omhoog en plots krijgen we zicht op de Chaudiére Pool. Het is een weliswaar kleine brede waterval met stevige stroming die uitmond in een een heel diep bassin. Het water in het bassin is heel helder en blauwgroen gekleurd. Het bassin is omringd door steile gitzwarte rotsblokken die ideaal zijn om een jump te wagen. Het geheel lijkt op een grote kokende pot. Vandaar de benaming Chaudiére Pool.

Jeroen, Eline en ik wagen een sprong vanop één van de rotsen. Het is toch een 5-tal meter hoog en ons Eline heeft wel getwijfeld maar heeft uiteindelijk toch de jump gemaakt. Je maakt een serieuze plons maar het water is heerlijk fris. Door de kracht van de stroming wordt je gewoon naar het ondiepe gestuwd. Het is een zalige plek. Ook Marleen besluit een plonsje te doen zij het dan niet van zulke hoogte maar gewoon via het ondiepe er instappen en de pool in.

Na dit lekker bad vertrekken we want Batibou Beach wacht op ons. We hebben aldaar afspraak met Chris en Linda. Jenna onze gids van Victoria Falls is ook van de partij en verzorgt voor ons een BBQ op de beach. We arriveren na een bobbelige afdaling. Batibou Beach is één van de mooiste stranden die ik al ooit heb gezien. Het is zoals je soms op TV ziet : palmbomen, mooi zandstrand en prachtige blauwe zee met rustige golfslag. Echt waar precies een droom. Het water is zalig en op kleine afstand ligt een koraalrif waar je waaierkoraal en alle soorten vissen kan bewonderen. Van massatoerisme geen spoor.

We genieten volop van de omgeving en het zonnetje is ook van de partij. Ondertussen nog wat lekkers van de BBQ en wat moet een mens nog meer hebben….Rond 1630 uur houden we het met tegenzin voor bekeken en rijden we terug naar huis voor een verkwikkende douche om het zout er af te spoelen.

We sluiten onze dag af met een lekker avondmaal en een paar cadeautjes voor Marleen en trekken voldaan naar ons bedje.

Een dag om nooit te vergeten…..

Vrijdag 18/07/2008 – Fresh Water Lake

Hello here we are again,

Vandaag doen we een tochtje naar het Fresh Water Lake. Nadien gaan we de nabijgelegen Trafalgar Falls en een aangelegde tuin Papillotte bezoeken en rijden we tot in Wotten Weaven waar we een badje kunnen nemen in de modder……

Onze trip brengt ons eigenlijk naar Morne Trois Pittons. Aldaar is er ook een national natuurreservaat bestaande uit rainforest. Onze chauffeur Jeroen wordt door vader Chris verwittigd dat hij aan de beklimming naar Fresh Water Lake niet moet beginnen met het busje als er regen valt. Door de steile weg kun je er gewoon niet geraken en zelfs voor een 4×4 is het bijna ondoenbaar.

Eens we aan de beklimming beginnen blijkt dit geen loze waarschuwing te zijn geweest. In de lowdrive moet ons busje er alles uitpersen om boven te geraken. We hebben geluk want het blijft droog. We stijgen tot zo’n 760 meter en rijden op een bepaald moment in de wolken. Het eindpunt is een heel mooi meer.

Het Fresh Water Lake is het grootste zoetwatermeer op het eiland. Het beslaat ongeveer 4ha.Het water in het meer wordt gebruikt voor de aandrijving van een electriciteitscentrale. We stappen uit voor een kleine verkenning. We zijn hier moederziel alleen. De wolken drijven mysterieus boven het meer. Er waait een koele bries. Het is er koeler dan we gewoon zijn en sommigen krijgen “kiekeboelen” (Sint Nikloases voor kippevel). Iets hoger ligt het Boeri Lake op 830 meter hoogte. Dit meer is 2ha groot. We moeten echter een 45 minuten lang trail volgen en gezien we de toestand hiervan niet kennen en onze tijd beperkt is besluiten we om onze tocht verder te zetten.

Na het nemen van de nodige foto’s stappen we weer in ons busje om aan de afdaling te beginnen. Jeroen geeft zijn videocamera aan Evi om tijdens het rijden de spectaculaire afdaling te filmen zodat het thuisfront ook een idee krijgt van de steile weg.

Na de afdaling overleefd te hebben stoppen we op de parking van Papillotte. Dit is een zeer mooie tuin die door de Engelse eigenares eigenhandig is aangelegd met respect voor de omliggende natuur. Je vindt er alle soorten bomen en planten die op Dominica voorkomen. Af en toe een rustpunt met een kleine waterval. De wandeling door deze tuin is een waar genoegen. Ons Marleentje voelt zich hier duidelijk in haar sas en het fototoestel heeft hier overwerk.  De eigenares heeft verschillende Awards gewonnen en menig boek gepubliceerd voor het Engelse thuisfront. Vele bezoekers zijn dan ook GB’ers.

Na de wandeling begint ons buikje te grommen en besluiten we in het aangebouwde restaurant wat te nuttigen. Na onze maaltijd stappen we in ons busje en rijden ongeveer één km en we zijn bij de Trafalgar watervallen. Om deze te bezichtigen hebben we een site-pas nodig die we in de Lodges al hebben aangekocht. Het is duidelijk een toeristische plaats. Na een controle van onze pasjes door de guard komen we via een gemakkelijk pad bij de watervallen. Vanop een houten platform hebben we prachtig uitzicht op de beide watervallen. Het bijzondere aan deze watervallen is dat de linkse waterval bestaat uit “hot water ” komende van ondergrondse vulkaanbronnen en de rechtse waterval uit gewoon koud water dat afkomstig is van de Breakfest River. Deze beide stromen komen bij elkaar en vormen later de Roseau River. Vanop het platform kan je ook via een niet al te moeilijk paadje tot vlakbij de watervallen komen. Maar wat raad je….van zodra we hieraan willen beginnen vallen de eerste regendruppels uit de lucht. We stormen terug naar het platform dat overdekt is zodat we kunnen schuilen. Blijkbaar zijn we gedoemd om telkens we een waterval bezoeken kletsnat te worden van de …..regen. We keren terug en zie, het zonnetje is er weer.

W e zetten onze tocht verder en de volgende halte is Wotten Waeven. Op een gegeven moment zien we een bordje “Ti Kwen Go Cho”. We volgen de weg en komen uit op een in bamboe opgetrokken hut. We worden tewoord gestaan door de vrouwelijke Local welke ons haar dochter meestuurd om ons de weg te wijzen. Via een paadje door het natuurschoon komen we uit op twee modderpoelen waar gelig water in staat. We rapen onze moed bijeen, trekken ons zwemgerief aan en gaan voorzichtig in één van de poelen. Het water is verassend genoeg heel warm. Je kan makkelijk op de bodem van de poel zitten. De bodem is op bepaalde plaatsen echt heel warm en soms borrelt het hier en daar.

Na dit deugdoend bad nemen we een ijskoude douche met water uit de nabijgelegen stroom om de gele smurrie van ons lijf te spoelen en gaan we door naar de volgende poel. Dit betreft een zwembadachtig geval waar we rustig kunnen in baden. Het water is hier ook warm en geelbruinachtig van kleur. Het wordt aangevoerd via uitgeholde bamboestokken. Lager gelegen staan een aantal badkuipen. Er boven hangen dezelfde bamboestokken die constant heel warm water aanvoeren van erboven gelegen heet water bronnen. In de badkuipen zijn er achteraan  twee gaten gemaakt voor afvoer zodat je in een gevuld bad kunt gaan liggen en het water constant ververst wordt. Het is een belevenis om midden in de natuur zomaar in een bad te gaan liggen vlak naast een stromende rivier. Een zaliger manier om te ontstressen bestaat er volgens mij niet. Veel beter dan de jakoezies thuis en veel goedkoper !!!!

Jammer genoeg duren mooie liedjes niet lang en moeten we deze fantastische plaats verlaten. Na een drankje in de bamboehut vertrekken we richting huis. Oh ja “Ti kweng Go Cho” is het creools voor “kleine warmwater hoek”.

Morgen nemen we een rustdag. Aan iedereen de groetjes en tot schrijfs !!!!

Donderdag 17/07/2008

Good afternon Belgium,

Eerst en vooral bedankt Nicole, nonkel Romain en tante Gerda, Danny, Luc en Ludwig en Jeanpierre voor de reacties. Wij vinden het plezant om van die berichtjes te ontvangen. Nieuws van het thuisfront is altijd welkom.

Gisteravond na het eten is het hier serieus beginnen waaien en regenen. We zaten veilig droog in het bamboe-restaurant van de Lodges. Boven op de berg op de appartementen was het nog erger. De natuurelementen kunnen hier lelijk tekeer gaan. Volgens de weerberichten was het slechte weer te wijten aan een tropische depressie ter hoogte van Barbados.

Vanmorgen was het ergste gepasseerd en zijn we opgestaan met een stralend zonnetje en wat wolkjes aan de helblauwe hemel. We hebben een laat ontbijt genomen en zijn dan in ons busje gestapt om The North Trip te doen. Dit houdt in dat we onderweg de Bwa Neff Falls zouden (be)zoeken, door een vulkaankrater rijden en daarna naar Toucari Bay rijden om een plonsje te doen. Het is een niet begeleide tocht en we volgen de aanwijzingen die onze hotelbaas Chris ons meegeeft.

We vertrekken in de richting van Portsmouth maar we gaan nog voor dit stadje de hoofdweg af. We volgen een kronkelig soms steil naar boven dan weer naar beneden baantje.  Ons Toyota busje en onze chauffeur (Jeroen) moeten alles uit de kast halen om de scherpe haarspeldbochten te nemen. Gelukkig wordt onze aandacht regelmatig afgeleid door de prachtige views onderweg zodat we niet kunnen nadenken over de diepe afgronden die vlak naast ons busje passeren.

We stoppen op een viewpoint voor het nemen van een aantal foto’s. Vanaf hier gaan we opzoek naar de Bwa Neff Falls. Na wat stijgen en dalen vragen we het uiteindelijk aan Local. We zitten in de goeie richting. Op een bepaald moment zien we het bordje staan. We parkeren ons lastdier en begeven ons op pad. Het pad ligt er vrij glibberig bij door de vele regenval. We moeten een paar keer een smal stroompje oversteken. Het pad lijkt de laatste tijd niet betreden te zijn en het wordt wat klauteren om vooruit te komen. Op een gegeven moment zien we geen pad meer. Jeroen wordt op verkenning gestuurd maar komt onverichterzake terug. Er is geen doorkomen aan. Alles is overgroeid en zonder machéte komen we er niet door. Blijkbaar is dit een pad dat weinig gebruikt wordt. We laten de waterval voor wat ze is en keren terug naar de bus. We hebben ondertussen al watervallen genoeg gezien en….we worden steeds nat als we er een bezoeken.

We zetten onze tocht met het busje verder en beginnen aan de beklimming van de Morne Diable de slapende vulkaan. Het gaat met momenten heel erg steil. Op een bepaald moment rijden we door de krater en zien we een bordje “Cold Soufriére” . We stappen uit en nemen een pad naar beneden. We komen uit op een paar zwavelbronnen. De zwavelgeur (precies rottende eieren) komt ons tegemoet. Aan de rivierbodem is de inwerking van de zwavel te zien. We nemen een paar foto’s en verlaten deze onwelriekende plaats. Het maakt ons duidelijk dat de slapende vulkanen (9-tal op Dominica) nog lang niet dood zijn.

Vanaf hier gaat het naar Toucari Bay. Een mooi zandstrand en vooral mogelijkheid om onze hongerige magen te spijzen in het Purple Turtle restaurant gelegen op het strand. Na onze maaltijd was onze intentie om nog een duik in het water te nemen maar een regenbui beslist er anders over. Op zich is het wel tof om in de regen te zwemmen maar de dames hebben niet veel zin en om in de regen op strand gaan te liggen….

We keren ons busje richting huis en gaan daar nog een plons in het zwembad doen.

Voila alweer een dagje weg, we zien in de verte het einde naderen maar daar willen we nu nog niet aan denken.

Groetjes aan de thuisblijvers !!!!!

Woensdag 16/07/2008 – rustdag

Vandaag hadden we een tochtje gepland maar gezien de weersvoorspellingen en de dreigende lucht hebben we besloten om een rustdagje in te lassen. Lekker luieren aan het zwembad en ons Blogje bijwerken. Jeroen maakt van de gelegenheid gebruik om nog wat kleine werkjes voor de Lodges op te knappen.

Volgende afspraak tomorrow !!!!

Dinsdag 15/07/2008 – Roseau

Vandaag keren we nog eens terug naar de hoofdstad. We gaan wat souveniertjes zoeken en nog wat boodschappen doen. Zoals altijd is het er druk en ook het cruiseschip ligt weer aangemeerd. Verschillende locals denken dat we cruise-toeristen zijn en klampen ons aan om ons een busrit aan te bieden. Het is voldoende als we hun zeggen dat we in Calibishie verblijven. Ze verontschuldigen zich met een “Welcome to the Island man and have a nice day”. We slenteren kriskras door de stad en lopen de uitgestalde kraampjes af.  Als we uiteindelijk alles hebben en de koophonger gestild is keren we terug naar huis. Pfff… ik loop toch liever in de natuur of neem een duik in het zeewater…..

Na een lekker avondmaal zoeken we ons bedje op terwijl het buiten aan het weerlichten is en de donder zich laat horen. Gelukkig duurt het gerommel niet zo erg lang en kunnen we onder het geluid van de striemende regen op ons dak ons kaarsken laten uitgaan….

Maandag 14/07/2008 – Kalinago Village

Hello Belgium,

Allereerst een dikke proficiat voor mijn zoon Jurgen die vandaag 21 is geworden. We hadden dit voor ons vertrek al gevierd maar ik wens hem het allerbeste en na onze terugkeer gaan we er zeker nog enen op drinken !!!!

Vooreerst bedankt voor de reacties. Ondertussen hebben we vernomen dat ons land in volle crisis is want onze Leterme is over zijn geit gevallen….who cares…ze zijn een jaar dik betaalt en hebben geen bal uitgestoken….Maar niets kan onze vakantiestemming verstoren. Zelfs het wat mindere weer niet.

Dit is natuurlijk wat je onder minder moet verstaan onder tropische omstandigheden. De temperatuur schommelt nog altijd tussen de 27 en 32 °. Alleen het zonnetje laat zich minder vaak zien en dreigende regenwolken omsingelen het eiland. We hebben al een paar stevige buien gehad maar voor ons is dat als een verfrissing. Even staan we in beraad wat we gaan doen maar we besluiten dan toch om de geplande tocht te laten doorgaan.

Vandaag gaan we naar Kalinago Village. Het is min of meer een reservaat dat opgengesteld is voor de toeristen zodat je kan kennismaken met de originele eilandbewoners en hun gebruiken en levenswijze. Een gids geeft ons een rondleiding door het dorp dat opgebouwd is uit materiaal dat allemaal in de natuur te vinden is. De hutjes, de slaapplaatsen, de feestzaal (jawel) en de zelfgebouwde kano’s. Interressant om zien. Momenteel bestaan er nog een 8-tal dorpen op Dominica waar ze nog altijd op dezelfde manier samenleven alleen hebben ze nu modernere tools om hun zaken op te bouwen. Waar ze vroeger 1 jaar deden om een kano te bouwen doen ze er nu nog 4 maanden over.

De Big Chief had vroeger 12 vrouwen en de gewone man 5 vrouwen. Sinds de laatste decennia hebben ze echter allemaal maar 1 vrouw. Maar….er gaan stemmen op om de situatie van vroeger te herstellen….

Na onze rondleiding zetten we onze tocht verder naar de befaamde Emerald Pool. Het is een prachtige waterval die we na een gemakkelijke wandeling bereiken. Het water stort van grote hoogte naar beneden in een bassin waarin je kan zwemmen. Het water is echter heel koud in tegenstelling tot de andere watervallen die we al bezocht hebben. Dus blijft het bij wat pootje baden. De omgeving is echter prachtig. Aan de voorzieningen te zien is het duidelijk een plaats die in het hoogseizoen veel toeristen trekt .

Van hier rijden we naar Spanny Falls zo genoemd omdat je er twee watervallen tegelijk kan bewonderen. Om deze watervallen te kunnen zien moeten we over het eigendom van een local en hioervoor moet betaald worden. We betalen hem een klein bedrag en we vatten onze tocht aan. Via een minder toegangkelijk pad vol met boomwortels die her en der hun weg zoeken kruipen we door de wildernis. Het is oppassen geblazen want een regenbui heeft alles superglad gemaakt maar we komen al gauw aan de eerste waterval. Het is een mooi exemplaar doch minder indrukwekkend dan Emerald Pool.

De omgeving en de vegetatie is wilder en dit geeft toch een mooi plaatje. Marleen en Evi besluiten om niet meer verder te klimmen naar de twee waterval. De moeilijkheidsgraad stijgt inderdaad en we moeten ons met behulp van een koord omhoog trekken om het tweede exemplaar te bereiken. Net op het moment dat we arriveren trekken ze boven ons hoofd de hemelsluizen open.

Ik heb nog gauw de tijd om mijn fototoestel boven te halen en de waterval te vereeuwigen. Gauw het toestel in zijn zakje gestopt want we krijgen de volle laag. Het is werkelijk niet gewoon als je hier een regenbui over je heen krijgt. Het alsof ze een gans bad in één keer over je uitgieten. De tocht terug is dan ook opletten want alles ligt er spekglad bij.

Gelukkig hebben we op elke tocht droge kleren bij. Bij de local kunnen we changeren in zijn modern toilet (opgebouwd uit staalplaten en in het midden de pot) en hebben we het ergste gehad. Indertijd heeft hij van een grote schuur geprobeerd een disco te maken maar hij is er moeten mee stoppen omdat de locals (als ze te veel gedronken hadden) er te veel heibel maakten. Dus verkoopt hij nu alleen nog drank. We nemen een verfrissing en vertrekken we terug naar Calibishie.

Alweer een mooie dag ondanks de regenbuien…